طارس، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فیروزکوه در استان تهران ایران است. نام قدیم آن حارس(۱) می‌باشد. زبان رایج در طارس تاتی است.

روستای طارس دارای آب معدنی است که برای درمان سنگ کلیه مناسب می‌باشد و سالانه بسیاری از مردم برای رهایی از درد سنگ کلیه به این روستا آمده و از آب معدنی آن با خود می‌برند. نا گفته نماند از چشمه اَشِن که همان چشمه آب معدنی است تا روستا حدود ۱۵ کیلومتر فاصله دارد که حدود ۵/۳ کیلومتر آن جاده خاکی ماشین رو است و بقیه آن کوه می‌باشد؛ و تمام خانه‌های روستا از آب معدنی لوله کشی شده برخوردار می‌باشند.

نام روستای طارس را طاووس محله و طاروس هم گفته اند و زبان آنها زبان گیلگی (پهلوی) و زبان رویگری به نام زبان سِلیِری که به زبان رویگران و صفاریان مشهور بود. البته گویش رایج طبری (مازندرانی) است.

در تاریخ نام باستانی فیروزکوه را دیمه یا ویمه آورده اند که چهار محله طارس، بادرود، دهین و شهرآباد را شامل می شد.

روستای طارس دارای سه زاغه به نام های زاغه سیاه کوه، زاغه سَر بیشه و زاغه کمربِن است که آثار آن باقیست.

گنبد گبری با نمای هشت ضلعی که در میانه آن نورگیر دایره ای شکل وجود دارد بر روی تپه ای احداث شده است. نورگیرهای این بنا در صبح و عصر (تمامی روز) از نور خورشید برخوردار است. این بنا در تاریخ ۲۰ آذرماه ۷۹  به شماره ۲۹۳۶ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

قدمت گنبد گبری (سنگی) به دوره سلسله ساسانی بازمی گردد. اردشیر بابکان موسس سلسله ساسانی که به دین زرتشت گرایش داشت به وزیر وقت خود تَنسَر که موبد موبدان و مُغ مُغان وقت بود، دستور داد که به منظور ترویج دین زرتشتی، آتشکده هایی به سبک گنبد سنگی (گبری) که در حاشیه آن گورستان گبری (زرتشتی) بود را بنا نهند.

÷

طارس
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان تهران
شهرستان فیروزکوه
بخش بخش مرکزی
دهستان شهرآباد (فیروزکوه)
نام محلی طارس
نام‌های قدیمی حارس
مردم
جمعیت ۱۴۹ نفر
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۲۲۰۰ متر از سطح دریا
آب‌وهوا
روزهای یخبندان سالانه ۱۰۰
اطلاعات روستایی
کد آماری ۲۵۹۰۲۷
پیش‌شمارهٔ تلفن ۰۲۱۷۶۴

جمعیت

این روستا در دهستان شهرآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۵۶۹ نفر (۳۷۱ خانوار) بوده‌است. در تابستان بیش از ۱۰۰۰ نفر جمعیت دارد.